تشابه ساختاری

خیلی وقته احساس می کنم شبیه روسپی هام.
شایدم یکی ازشونم... نمی دونم... مهم نیست...

Sin City
عادت گند (و جبری) تکرار شدن

جهنم اینه که هر روز صبح از خواب بیدار بشی و حتی ندونی چرا زنده ای...

یک اعتراف (بی شرمانه)

هيچ وقت به او و هيچكدام از پيشنهادهای وسوسه انگيز و بی شرمانه اش تن در نداده بودم،
اما او اصولی را كه من به آنها اعتقاد داشتم قبول نداشت و با لبخندی موذيانه می گفت:
اخلاقيات هم بستگی به زمان داره، خواهی ديد.

بادبادک باز
توهم ِ آرامش یا وقتی خدا بدجوری حال گیری میکنه

گفت: خيلی میترسم.
گفتم: چرا؟
گفت: چون از ته دل خوشحالم. اين جور خوشحالی ترسناكه.
گفتم: آخه چرا؟
گفت: وقتی آدم اين جور خوشحال باشه، سرنوشت آماده س چيزی رو از آدم بگيره.

قلعه ی متحرك هاول - هايائو ميازاكی

سوفی: يكی از بدیهای پير شدن اينه كه تو ديگه فرصتی برای از دست دادن نداری.

Match pOint
يه نوشابه (غير) الكلی هم روش!

ياد ميگيری چطور احساس گناه رو پنهون كنی...
و به زندگی ادامه بدی... مجبوری.
و الا اون تو رو خورد ميكنه.

شب های روشن - فرزاد موتمن
خيالِ آرامش

اينجا نميشه به كسی نزديك شد. آدما از دور دوست داشتنی ترن.
شايد ميترسم، شايد خيالاتی ام و ميترسم با پيدا كردن دوست مجبور شم دست از خيالبافی بردارم.
*****
روزا پياده روی فايده نداره.
صدا و نور و شلوغی، مزاحم خيالبافی آدمه.
بايد صبر كرد تا شب بشه...
*****
همش حرف... حرف... حرف...
حرفای خوب... حرفای قشنگِ بدرد نخور.

جاپاهای ميخی

تاثير بيشتر آدم ها در زندگی ما، مثل رد پاهای روی برف می ماند؛
كم عمق و گذرا و فراموش شدنی؛
يا ردپاهای ديگر آنها را از بين می برد،
و يا به مرور خودشان از بين می روند.
...
و معدود آدم های تاثيرگذار هم، مثل ميخ توی ديوار هستند.
هنگامی كه مجبوری فراموش شان بكنی، به سختی از ديوار ذهنت كنده می شوند.
و تنها چيزیكه برايت باقی می ماند، يك زخم دردناك ابدی است.